Div, Het huis

Tussen Haarlem en Apeldoorn

Dit blog gaat een beetje buiten zijn oevers treden. Eigenlijk willen we alleen maar over de verbouwing schrijven, maar soms gebeurt er zoveel tegelijk, dat er ook faits divers besproken moeten worden waar geen hamer en beitel aan te pas komen.

Vrijdag was nog een gewone werkdag. Annie zat thuis in Amsterdam wat te lummelen, ik hing dubbelgevouwen in onze woonkamer in Haarlem in het daklicht bij de open haard. Met behulp van oude elektraleidingen en wat vindingrijkheid heb ik daar de spotjes aangelegd die binnenkort links en rechts op onze boekenkast gaan schijnen.

de spotjes hangen

Zaterdag was andere koek. Zoals u misschien weet, gebruiken we gedurende de hele verbouwing al een Citroen C5 als personen- en vrachtauto. Een reuze leuke auto, maar vooral praktisch. Niet echt een luxe wagen, zal ik maar zeggen.
Als straks de verbouwing voorbij is, en we de auto vooral gaan gebruiken voor rustige tochtjes door de natuur, dan moeten we misschien afscheid gaan nemen van onze trouwe C5. Ons huis wordt een oase van rust en beschaving, eigenlijk zoeken we ook in een auto zo’n atmosfeer.
Ik heb helemaal geen verstand van auto’s. Maar af en toe zag ik op de snelweg iets voorbijrijden wat ik adembenemend mooi vond. Het leek op een Jaguar, maar was iets anders. Uiteindelijk hebben we kunnen uitvinden wat voor soort auto dat was: een Rover 75.

Hij is gebouwd tussen 1999 en 2004, daarna ging Rover failliet. Wat we ook ontdekten, is dat er een belastingregeling voor bedrijven bestaat, die gebaseerd is op de “youngtimer”. Dat is een auto ouder dan 15 jaar. Als je zo’n auto aanschaft, heb je vrijwel geen bijtelling, en betaalt de belastingdienst vrolijk de helft van ALLE autokosten terug. Je rijdt dan voor een verwaarloosbaar bedrag in een hele dikke oude bak. In een Rover 75 bijvoorbeeld.

Vorige week stond hij op Marktplaats. Een beeldige lichtblauwe, open dak, alle toeters en bellen aanwezig.
Zaterdag waren we dus in Apeldoorn. Daar woonde hij. Bij een meneer die door de telefoon klonk als Frans Bauer, en bij nadere internet-inspectie van beroep volkszanger bleek te zijn. Hij had de auto nog maar een maand in zijn bezit gehad, maar zijn vrouw vond hem te groot. Met spijt in zijn hart wilde hij hem wel aan ons verkopen.
We reden de straat van de volkszanger binnen, en zagen het meteen: dit werd onze toekomstige auto. We belden aan en keken een beetje raar op toen de deur open ging. Frans was onverwacht weggeroepen voor een dienst op de Dierenambulance (dat verzin je toch niet?) en had zijn oom gevraagd om ons wegwijs te maken in de auto. Dat de oom er uitzag alsof hij net zijn kapsel met frituurvet in vorm gebracht had, een joggingpak droeg en helemaal niks van de auto bleek te weten, had ons misschien moeten waarschuwen. Maar verblind door liefde voor de Rover maakten we een proefrit, en genoten van alle fraaie details.

Donkerblauw leer en een echt notenhouten dashboard

Meteen daarna reden we door naar het postkantoor om de verkoop in orde te maken.
2.250,00 Euro later tuften we in twee auto’s terug naar huis.

De trotse eigenaar tijdens een pitsstop

Pas bij thuiskomst ontdekten we dat we iets misten: de onderhoudshistorie en de instructieboekjes. Toch nog een beetje opgelicht.

De auto staat voorlopig op de oprit van de ouders van Anneke geparkeerd, het trekt de hele buurt aardig op.

Maandag waren we weer samen in Haarlem aan het werk. Annie heeft de WC kaalgebikt en in de stucprimer gezet.

Pas op, alleen met zonnebril betreden

Ik heb alle losse leidingen in de hal netjes naar één punt in het hoekje van het plafond geleid.

In de woonkamer heb ik twee lichtpunten aangelegd op de plek waar straks lampjes boven een burootje komen te hangen. Ook nu bleek onze endoscoop weer van onschatbare waarde.

Ziet u al iets dokter?

Vandaag gebeurde er weer opnieuw van alles door elkaar. Ergens in de auto hadden we een oude rekening gevonden. Mogelijk van de oorspronkelijke eigenaar. Lang leve het internet.

Ik heb wel een half uur met de man aan de telefoon gehangen. Hij had de auto in 1999 vers uit de fabriek gekocht en er tot februari jongstleden met veel plezier in gereden. Er was van alles aan de auto opgeknapt, gewoon uit liefhebberij. Nog niet zo lang geleden is de hele auto opnieuw in de lak gezet, er is een nieuwe bestuurdersstoel ingezet toen de oude wat begon door te zakken, grote beurten, kleine beurten, noem het maar op en de auto is er mee verwend geweest.
Het was eerlijk gezegd wel een beetje een opluchting dat we dit nu allemaal te weten zijn gekomen. Een auto zonder onderhoudshistorie, dat had me de afgelopen dagen toch dwarsgezeten.
De eigenaar heeft me precies opgegeven bij welke garages hij zoal geweest was voor onderhoud. Ik heb al die garages inmiddels gesproken, en, zo ontzettend aardig, ze hebben me vandaag allemaal al de hele geschiedenis toegestuurd. We zijn tiptop gedocumenteerd!

Toen moest er natuurlijk ook nog geklust worden. Ik heb de schakelaars in de woonkamer aangelegd.

Eerst met een handige mal de plaats van de schakelaars op de muur afgetekend.

Daarna met een hele lange boor gaten voor de leidingen dwars door de muur geboord

Netjes op de stippellijntjes de ruimtes voor de schakelaars uitgeboord en de inbouwdozen geplaatst.

In het halletje zijn de leidingen naar het plafond in de muur ingefreesd.

De tattooshop schildering knapt er aardig van op

“Alles goed en wel,” hoor ik u al denken, “maar waar komt Annie vandaag in dit verhaal voor?”
Annie was vandaag in Amsterdam. Daar stond haar telefoon roodgloeiend. Een mogelijk hele leuke klus bij een bekende retailer, een mogelijk hele leuke klus bij een communicatie buro, het hield niet op.
Met een beetje pech ben ik al heel binnenkort mijn hoofd sloop- en schilderwerken kwijt aan het bedrijfsleven.
Snel nog even wat leuke verbouwingsklussen voor haar verzinnen.