Het huis

That’s one small step for mankind, one giant leap for a man

Het blog van vandaag bestaat vooral uit foto’s. Want woorden schieten tekort, zo blij zijn we.

Ik had de huissleutel per post aan Jan de Kruijf opgestuurd. Ik ben dol op nieuwe trappen, maar niet om 7:30 ‘s morgens.
Toen ik rond 9:00 binnenkwam waren ze al flink opgeschoten. De enorme paal waar de trap aan komt te hangen stond scheef in het trappengat, de bovenste rijen treden waren al gemonteerd.

Jan bleek een echte perfectionist. In zijn fabriek was alles tot in de puntjes voorbereid, hij hoefde nu alleen nog maar de puzzelstukjes in elkaar te schuiven.

Dit is de werkwijze: Steek een trede in de spil, schuif er een stootbord onder, zet het met een klein schroefje vast. Herhaal dit met alle treden per wand. Schuif er dan aan de andere kant van de treden een boom tegenaan, en schroef die ook vast.

Eerst staat de hele constructie scheef, om nog met een schroefboormachine aan de achterkant van de boom te kunnen komen.

Na een tijdje (het hele zaakje weegt inmiddels rond de 300 kilo) zet je de spil recht.

Dan ben je al op de helft

Nog wat treden, nog een boom, klaar!

Ik heb in de loop der jaren al een hoop vaklieden aan het werk gezien. Maar de rust en perfectie waarmee Jan de trap had voorbereid en nu in elkaar zette, dat zag ik nog nooit. Ik was stil van bewondering.

Jan zelf was er ook een beetje stil van. Een van z’n mooiste trappen tot nu toe, vond hij.
Hij ging trots foto’s maken.

Dit is wat hij zag:


“Jan, je vergeet het mooiste nog”, zei ik. “De plint”.
Mensen nemen nooit een plint. Maar ik vond dat onze trap die echt nodig zou hebben om helemaal perfect te zijn. Snel pakte Jan de plint en legde hem op de trap.

Helemaal af!
Zien we het mooie profiel aan de voorkant van de trede? Zelf bedacht. Jan vond het prachtig. Hij ging dit profiel vaker aan klanten voorstellen zei hij.
“Dan moet je zeggen: heeft u al eens aan modelletje Hessel gedacht?” suggereerde ik. Dat vond Jan een goed idee. Vanaf nu verkrijgbaar in de winkel: Trapneus modelletje Hessel

Kijk trouwens even wat Jan bedoelt als hij zegt dat zijn machines tot op een tiende millimeter nauwkeurig kunnen werken. Strak he?

Ik had net mijn eerste rondje proefgelopen (de trap is heerlijk lui en ruim, ik kon het al bijna met mijn ogen dicht) toen Annie arriveerde. Snel de laarzen uit en ook proberen. Heerlijk!!

En hoe zou de vader van Annie het vinden?

“TsjongeJonge, dat is niet kinderachtig”, vond hij.

En Jan Verburg, had die nog een mening?

“Hij ziet er nou echt uit alsof hij hier altijd al gestaan heeft. Het is precies de trap die hier in huis hoort”, complimenteerde hij ons.

En zo was het.

We waren nog maar net naar Amsterdam vertrokken, toen onze vrienden uit Broek in Waterland langskwamen. Wat een pech, we hebben ze gemist.
Speciaal voor hun, omdat zij nu niet op de trap hebben kunnen lopen, nog een overzichtsfoto.

En ten slotte voor allemaal nog een paar foto’s van het vooraanzicht, met alvast een paar platen hout op de plek waar binnenkort echte muurtjes staan.

Het was een magistrale afsluiting van dit jaar. Wij gaan eens even een tijdje dicht. Kerst. Mochten we u niet meer spreken, dan bij deze de allerbeste wensen. Mochten we u nog wel zien, onze trap staat altijd voor u open.