Div

Spanning en sensatie

Deze titel belooft veel, maar het valt wel mee. Er is wel een beetje spanning en natuurlijk ook sensatie in de zin dat je veel voelt. Ik voel altijd vrij veel, maar zeker nu, op het laatst van de winter, heb ik het gevoel wat volgens mij veel mensen hebben. Zo van ‘kweenie’. Dingen blijven langer hangen in mn hoofd dan nodig. Kleine dingen worden te groot, na lang slapen voel ik me nog steeds moe-achtig. Het hoofd is vol en het hart niet bruisend. Dat gevoel.

Vrijdag ging ik vroeg met onze auto naar Hessel om samen naar Haarlem te gaan. Onze huurder zou weggaan en ik wilde het bovenhuis soppen. Ik moest eerst even mn vuilniszak naar de container brengen en daar stond in de mist en koude een mevrouw van rond de 55. Ze keek heel erg rond. Ik dacht dat ze haar hondje uitliet, maar er was geen hond te bekennen. Ze vroeg of ik een telefoon had die ze mocht gebruiken. Dan twijfel ik altijd. Voor hetzelfde geld is mijn nummer dan bekend in een drugsbende of mensenhandelaarsnetwerk, maar voor hetzelfde geld was deze mevrouw vroeger directie secretaresse bij Shell en gescheiden zonder in gemeenschap van goederen getrouwd te zijn en nu aan lager wal zonder dat ze er wat aan kon doen. Dat weet je allemaal niet. Dus ik gaf haar mijn telefoon. Ze had een raar gesprek met iemand met wie ze daar -bij de vuilcontainer voor het huis waar vroeger onze lezeres Trudelies woonde- een afspraak zou hebben. Kennelijk moest ze eerst bij de gemeente een formulier invullen en dan terug komen. De gemeente zit op de Kennedy laan. Ze gaf me met angstige ogen de telefoon terug. Ik vroeg me af of ik aan moest bieden om haar naar de Kennedy laan te rijden met de auto, en eerst langs huis moest gaan voor een warme douche, een schone handdoek, een dubbele boterham en koffie. Ik kon niet snel genoeg alles overzien en doordenken en zei dus niks van dat al. Ze bedankte me en liep weg, de mist in. Ik wenste haar sterkte en ging door met mijn eigen leuke leven.

Het is nu zondagochtend en ik denk nog steeds aan haar. We kunnen allemaal in zo’n situatie terecht komen. En dan willen we allemaal dat iemand ons helpt als we bij de vuilcontainer staan. Tja.

Aangekomen in Haarlem zou de huurder -over wie ik verder niet wil uitwijden- om 13.00 uur opleveren. Dat had al 2 dagen eerder moeten gebeuren, maar ook hij heeft laten we zeggen ‘een verhaal’…Bleek dat hij te laat kwam en per ongeluk de tussendeur op de haak had laten vallen. Hessel en de dame van het beheerbureau konden er dus niet in..

Hessel is later die dag via de buren over het boven terras gegaan en nadat hij het badkamerraam had geforceerd (want de deur stond niet open in tegenstelling tot wat de huurder had gezegd) naar binnen gegaan. Het huis moet duidelijk opgefrist worden. Dat is op zich geen probleem. Of zoals mijn acupuntuurmevrouw ooit zei: jij houdt van dat huisje en zorgt er extreem goed voor, maar voor alle andere mensen is het gewoon een object. In ons geval een investeringsobject. Dus als de vloer niet glimt van de groene zeep vind ik het naar, maar feitelijk is dat juist normaal. Enfin. En door. Verhuren is ook iets dat je moet leren.

Ander ding die middag was dat Jeroen van Stock Interiors zou komen. Dat vonden we ook spannend. Nu de muren staan en de constructie af is, komt de afwerking in zicht. Stock is inmiddels heel erg gegroeid en ‘doorgebroken’. Wij hebben een beetje een Calimero-gevoel… ‘wollen ze nog wel met ons..” Maar Jeroen was opgewekt en scherp en net zo snel van denken als Hessel. Hij en Hessel hadden zijn in mijn ogen altijd een soort “brother from another mother”. Hij vond het huis nog steeds te gek en zei dat we om kosten en hun uren te besparen heel duidelijk op papier moeten zetten wat we willen weten. Zodat we dat planmatig kunnen aanpakken. Hessel heeft deze dagen gewerkt aan dat document en voor de supergeinteresseerden hebben we de PDF die we gemaakt hebben onderaan dit blog geplakt.

Ondertussen regent het weer en denk ik dat het goed is om gewoon eens een appeltaart te bakken vanmiddag. Want de geur van warme appeltaart is ook sensatie. En je wordt er tevreden van. Jatochnietdan.

Heel fijne harmonieuze week aan al onze lezers die tevens onze vrienden en familie zijn en die we zeker altijd mee zouden nemen in de auto mocht je ooit in de mist bij de vuilcontainer van het leven staan. Reken daar maar op.