Het huis

Op de woonbeurs

In ons leven spelen momenteel twee elementen een soort rol, namelijk 1. dat ik elke dag in volledige bepakking Hessel bel om moed te verzamelen om door de regen te gaan fietsen. We zeggen dan tegen elkaar dat het wel heel erg goed is voor de natuur. Dan is het minder erg. Ofzo.

Het regent weer. O ja joh? Ben er klaar mee.

En 2. dat Hessel een jaar lang zegt dat ik het boek 1984 moet lezen omdat hieraan door diverse media wordt gerefereerd tegenwoordig. Echter, na 50 pagina’s raak ik er zo beklemd van dat ik niet meer door kàn lezen. Met een fikse inhoudelijke discussie over algemene opvoeding en wat al dies meer zij, hebben we een gedoogbeleid ingevoerd bestaande uit: dat ik het boek niet heb gelezen en me daar prima bij voel en Hessel niet meer zegt dat ik het zou moeten lezen en zich daar ook prima bij voelt.

Toen ik vanmorgen uit de auto stapte kreeg ik echter wel een hevig big brother gevoel toen de twee torens van het kantoor van mijn broer me aanstaarden van hoog uit de lucht. Gelukkig is mijn big brother superleuk en royaal tegen ons allemaal, dus ik heb verder nergens last van. Maar wat een gebouw zeg! Adembenemend.

Wij gingen naar de Woonbeurs in Utrecht, want daar moet je geweest zijn niet waar! Het was een kleine beurs (niet alle hallen van de Jaarbeurs maar slechts enkele) en het viel mij meteen op hoe verzorgd alle bezoekers er uit zagen en hoe relaxed iedereen was. Het was eigenlijk hartstikke leuk. Ze hebben er van alles. Heel veel zwart stalen tussendeuren maar ook allerlei andere woon-dingen. Zoals:

Hessel wilde graag naar de Jung stand. Jung zijn de lichtknopjes. (De Siedle-stand zijn wij snel voorbij gesprint…).

Het geval is: in de woonkamer is al een plafond. Stel, we willen schakelaars voor de verlichting die je bij binnenkomst van de kamer (via voordeur) aandoet, dan willen we graag dat die in de gang weer uit kunnen. Want anders loopt je je steeds een ongeluk aan het eind van de dag. Echter, op de slaapkamer-verdieping kan Hessel boven het plafond alle leidingen trekken en zo voort. In de woonkamer kan dat alleen als je het hele plafond naar beneden haalt. Dat gaan we niet doen; dan hadden we beter een nieuwbouw huis kunnen bouwen. Hessel wilde bij Jung weten of er ook draadloze schakelaars zijn. Onze zorg was dat je als je dat wil, ook een soort controle-panel moet hebben ergens en dat dat dan stiekum weer tig duizend euro kost.

De man van Jung vraagt zich af waarom ik een foto maak…

Wat schetst onze verbazing: de schakelaars kunnen heel simpel draadloos zijn en de kosten zijn gelijk aan schakelaars met draad. Wij kunnen het eigenlijk niet geloven. Meneer Jung houdt vol. Het is echt zo.

Maar dat is geweldig!

Dan vraag je je dus af waarom niet alle schakelaars draadloos zijn. Meneer Jung legt uit dat dat te maken heeft met de elektra-monteurs. Als zij draden kunnen trekken, kunnen ze uren schrijven. En als ze overal knopjes op de muur kunnen plakken (zoals dus kan!), verliezen ze business.

Mogelijk dat lezers mij niet geloven, omdat ik dit schrijf, als vrouw, die niets van elektra weet. Jullie kunnen het echter bij Hessel navragen. Het is echt!

Niet te geloven toch?!

Tussendoor zagen we bij een stand op de muur een bekend huis… dit is het huis van vrienden van ons in Renswoude. De stand was kennelijk van de architect.

Ook gingen we in gesprek met een bedrijf dat in Bamboe doet. Veel mensen gebruiken Bangkriai hout voor hun terras. Tegenwoordig is Bamboe een betere keuze. Beter voor de natuur (bamboe groeit 60 cm per dag!) en uiteindelijk steviger en duurzamer.

Bij de Bamboe-boer

Wij waren meteen verkocht, ook omdat de meneer zo tof was. Het heerlijke op zo’n beurs is sowieso dat de mensen in de stands vakmensen zijn die echt gepassioneerd zijn over hun product en er alles van weten.

Bij de laatste gang zagen we echter ook een stand met terrashout van een soort kunststof. Niet van echt te onderscheiden. Bleek ook twee keer zo duur te zijn. Plus dat bamboe beter is voor de panda-beren. Dus vooralsnog staat bamboe op ons verlanglijstje.

Ik klom nog even op een dakje om de lichttubes in het echt te zien. Voor ooit. In de gang boven.

En na 2 uur waren we afgedraaid, tevreden en uitgebeurst. Nog een mooie foto van de pittoreske fontein in het beursgebouw en het weekend was weer op. Fijne week allemaal!

Vrouw met fontein in Jaarbeurs.