Div

Licht aan eind van de gang

Nog even in de bijbel nagezocht of ik deze blog zou kunnen betitelen met de tekst “In mijn huis zijn vele kamers” maar helaas, dat klopt niet. De originele tekst is “in het huis van mijn Vader zijn vele woningen” en dat slaat niet op onze huidige situatie. Maar dat verraadt al wel wat we vandaag hebben gedaan: daadwerkelijke kamers gemaakt.

Eerst naar de Bouwmaat om gipsplaten te halen. Hessel was superblij dat ik mee was. Want in je eentje is het schier onmogelijk, maar met z’n tweeën is het zo makkelijk dat je je afvraagt waarom je het niet in je eentje doet.

We haalden 21 platen.

Tot en met daar moeten we kopen.
Op het karretje.

Toen de platen op het karretje lagen zag Hessel dat ze van datum 02-02 zijn. De geboorte datum van wijlen Hessels vader. Dus die platen worden nu de basis van onze slaapkamer. Ik vond het een mooie gedachte. Dat het ook de trouwdatum van Willem Alexander en Maxima is, vind ik ook goed.

Geboortedatum Hessels’ vader

Daarna ook gekeken naar de architraven (zijkantjes) voor de deurposten en voor 10.- eentje meegenomen om te kijken of we dat vinden passen.

Architraven vergelijken.

Toen alles in de auto. U kent de beelden inmiddels wel.

Daarna naar huis gereden. Ik zit altijd met ogen dicht en hoofd gebogen (tot Hessels ergernis!) naast hem in de auto, omdat ik nooit helemaal zal begrijpen waarom die gipsplaten niet achter uit de auto glijden. Het enige antwoord wat Hessel geeft op dit soort vragen is: wij glijden zelf toch ook niet achter uit de auto? Nou, daarom doen de gipsplaten dat ook niet. Met witte knokkels van de spanning stapte ik uit toen we er zonder centje pijn waren.

En binnengekomen dook ik niet meteen als een Joram Van Klaveren in het avondgebed, maar ik had de kleine parketdeeltjes nog nooit in het echt gezien, dus dat wilde ik even van dichtbij bekijken en voelen. Ik wist niet dat Hessel daar een foto van maakte.

Hoe voelt het parket? Lekker!!

We tilden zonder enkel probleem alle platen naar binnen en terwijl ik even lekker de WC en de keuken sopte, ging Hessel starten met het opzetten van de muur.

Man met gipsplaat in lange gang.

Normaliter, als ik er ook ben en Hessel roept me vanuit een andere ruimte zeg ik “joehoe wat is er?” en kom soms niet meteen. Omdat de hoogste platen met z’n tweeën moeten, spraken we af dat als Hessel “Annie” zou roepen, ik niks zou vragen maar direct zou komen aan rennen. Met die instructies kon ik goed uit de voeten. Het ging supergoed maar er zijn geen beelden van.

Alles begint met meten
En dan nog een keer meten
dan snijden en dubbel knakken
soms nog een milimetertje bijzagen met het nieuwe zaagje dat Hessel op een youtube instructiefilmpje zag..
dan schroeven.

Terwijl Hessel bezig was, kwam onze vriendin Monique even langswaaien, heel erg gezellig. De enige foto die we er van hadden was zo bewogen dattie niet blogwaardig was. Wij zaten lekker beneden terwijl ik af en toe naar boven moest rennen. Hessel bouwde ondertussen de muren een groot stuk af. Opeens was het rond 15.30 en overviel mij een moeheid als een moesson in het regenwoud. Ik kon niet meer. Gelukkig moest ik boven even het bed testen…

Vervolgens kon ik even voelen hoe het voelt in de logeerkamer. (Voelt goed! en groter dan ik dacht).
En hoe je opeens tegen een muur aan kan leunen…
En even imaginair mascara op doen aan mijn denkbeeldige make-up tafeltje.

Het wonderlijke is dus: we hebben nu opeens ook echt een gang boven.

We gingen naar huis, om daar een hele rustige zaterdagavond te hebben. Vroeg slapen en morgen gezond weer op. Fijn weekend allemaal!