Slaapkamers

Het was net Mecano

Het ging de afgelopen dagen lekker met de deuren. Het begon al goed met de deur van de parkeergarage. Daar is sprake van voortschrijdend inzicht geweest. De schilder heeft ontdekt dat je een pas geschilderde deur ook gewoon open kunt zetten, en er een flinke waarschuwingssticker op kan plakken.

Op onze slaapetage ging alles ook voor de wind. Ik heb lang de tijd genomen om voor de allerlaatste keer na te denken over de positie van wanden en deuren, want vast is vast, en dan moet je verder leven met een muur die misschien ook een centimeter verderop had kunnen staan.
In de logeerkamer had ik van oude kozijnen de omtrek van het bed uitgezet, bij de afsluiters die nu nog op de waterleiding van de toekomstige wastafel zitten had ik een plankje gelegd ter grote van ons wastafelmeubel, en toen deed ik een tijd loopoefeningen om te zien waar de deur het beste tot zijn recht zou komen.

Wandelparcours in de logeerkamer

Uiteindelijk brak toch het moment aan dat ik het eerste U-profiel op de vloer vast ging schroeven. Het voelde net als de eerste kras op je nieuwe auto. Het deed een beetje pijn, een schroef in onze mooie vloer.

Ik was lekker bezig, toen ik achter me een enorme knal hoorde. Geschrokken keek ik om. Chaos. De houten deurpost had al een tijdje op eigen krachten rechtop in de kamer gestaan. Ik weet nog steeds niet waarom, maar hij had besloten om zomaar opeens om te vallen. Zou hij nou stuk zijn? De schade leek mee te vallen. Het hulplatje aan de onderkant was er vanaf geschoten, maar zijn beide benen lagen nog keurig symmetrisch naast elkaar. Niks gebroken. Maar wel gek dat hij opeens een beetje lekte. Onder zijn rechterbeen lag een plasje water. Waar was dat nou vandaan gekomen? Ik had toch nergens water in de kamer neergezet?
Het plasje werd groter. Ik begreep er echt niks van. Hoe kon er nou water in de deurpost gezeten hebben, en waar kwam het lek vandaan, de deur zag er ongeschonden uit.

Pas na een minuut of wat begreep ik het. Toen de deurpost viel, raakte hij als eerste het provisorische wastafeltje. Dat was omhoog gelanceerd, tegen de waterafsluiter aan. De afsluiter was heel netjes afgebroken. Op de rand van de breuklijn was een gaatje ontstaan ter grootte van een speldenknop. Uit dat gaatje spoot een onzichtbaar klein straaltje, wat een paar meter verderop precies op de deurpost landde.
Ik heb de waterleiding afgesloten, en de rest van de dag op een droogje doorgewerkt.

Dit was meteen ook de enige tegenslag. De profielen lieten zich heel makkelijk met een blikschaar op maat knippen.

De juiste volgorde: Eerst een U profiel op de grond vastschroeven. Daarin een C profiel steken, die je met laserlicht en een magnetische zelfklevende waterpas precies verticaal stelt. Je wilt geen fouten maken; twee meetinstrumenten weten meer dan één. Ook vastschroeven.

Aan de andere kant van de toekomstige muur ook een verticaal C profiel monteren.
Bovenop beide staande profielen een U profiel leggen, en aan het plafond vastschroeven.

Daarna steek je om de 60 centimeter een staand C profiel in de U profielen.
Klaar.

Het resultaat? Een reuze leuk logeerkamertje (met een nieuwe waterafsluiter)

Vandaag, na de lekkage van gisteren

Een slaapkamer die precies zo groot blijkt te zijn als de slaapkamer waar ik al bijna mijn hele leven in slaap, zonder ooit klachten over het formaat gehad te hebben.

En dan hebben we ook nog een reuze leuke gang gekregen. Het profiel rechts op de grond geeft nu even aan waar de kastenwand komt.

Morgen ga ik de laatste schroefjes en details in orde maken, en dan kan de beplating er tegen aan.