Div

Geheim van een goed huwelijk

Het grootste gedeelte van de dag liepen zowel Hessel als ikzelf met gehoorbescherming op. En ik moet zeggen: dat is best lekker. Alleen als het echt belangrijk wordt en er geschreeuwd wordt, hoef je te reageren en voor de rest laat je het een beetje langs je heen gaan. 

Alles hoe we dingen gepland hadden deze dag liep anders.

We startten voor ons doen vroeg, omdat om 10.30 de vloer-inspectie-meneer zou komen. Hij is feitelijk van de lijmfabrikant van de vloerenfabrikant, die aangeeft hoe en wat qua lijm en ondergrond. Zodat hierover later geen problemen (lees verzekeringskwesties) komen. De allerschattigste inspectiemeneer ever, belde om 9.45 uur op of hij eerder mocht komen, want hij liep voor op zijn schema. Wij ook, dus dat was goed. Het bleek een soort ‘Prince Harry van de lijm’ te zijn, zo blij en vrolijk. Hij vond het huis ge-wel-dig en de vloer zo strak en top als dattie het nog nooit gezien had. We bespraken nog even het leven (ik zei hem dat je minder stress hebt als je geen planning maakt, wat hij zo’n goed inzicht vond dat hij het meteen aan zijn vriendin ging vertellen) en toen moest hij er vandoor. 

Ons plan was dat Hessel nog twee sleuven zou hak-zagen in de lange muur van de gang en dat nog een kleintje aan de overkant van de muur en dan zouden we daarna samen de oneindige laag vies rood stof verwijderen. Want morgen is De Grote Dag. Waarover later meer. Ik zou ondertussen spullen verplaatsen zodat alles klaar stond als hij met het sleufapparaat zou komen en ik kon ook in de keuken even wat voor mezelf gaan doen. 

Zo gezegd zo gedaan. 

Eerst meten waar de stopcontacten moeten komen. Hoe zit je achter een computer? Met je papieren links of rechts?

Hoe zit je achter een computer?

Hoe zit je achter je bureau met je computer was de volgende vraag. Nou zo:

Achter computer met iets te hoge armen.

Op een gegeven moment hadden we besloten waar en hoeveel stopcontacten er moesten komen. Hessel startte met de eerste sleuf. Het is een afschuwelijk werk vind ik, want het maakt een t-herrie en is vrij zwaar. Plus dat het stof om je oren vliegt, in je contactlenzen, in je huid, overal. Plus dat we het heel vervelend vinden voor de klanten van de buren. Heb je net een kaartje gekocht om je fantasietjes werkelijkheid te laten worden, boort de buurman er de hele dag doorheen…Niets belette Hessel echter om zijn beste beentjes voor te zetten: 

Eerst meten waar de stopcontacten moeten komen en de geul snijden.

Snijden van de geul.

Dan dit spoor leegbikken

Leegbikken geul

Probleem is dat de bakstenen in de lange gang muur zo hard zijn (met zwart van binnen) dat er niet doorheen te komen is. Hessels’ boren gingen er op kapot.

Snel naar de Bouwmaat voor nieuwe boren. Was de maat uitverkocht. 

Goede maat is uitverkocht… zal je altijd zien.

Twee anderen gekocht en weer door. Ik kon niet veel doen, behalve assisteren met apparatuur en de werkplek schoon maken, terwijl Hessel zich in het zweet werkte. Voor de zekerheid hield ik mijn oordoppen op, zodat ik zijn gedachten en frustraties ook niet zou horen… Van schoonmaken zou vandaag niks meer komen, daarvoor was het al te laat. Dus besloten we dat Hessel ook de andere kant zou uitboren, dan was dat maar achter de rug. De vraag was: waar liep de elektra? In ons huis is dat vaak niet zo logisch. Gelukkig heeft Hessel een soort ‘wichelroede voor elektra’ om daarmee het spoor in de muur te vinden.

elektra zoeken

Toen we bij de Bouwmaat waren voor de boren, belde net Boels. Boels verhuurt apparaten. Wij willen bij Boels een steen-afbik-machine huren. Wat is het geval? Ik was zo lekker bezig met de muren een tijdje terug, dat ik er achter kwam dat ik het liefste ongeschoold zwaar werk doe, waar ik Hessel enorm mee help. Hij is nog steeds opgelucht als hij naar de woonkamer en keuken muur kijkt, dat hij dat zelf niet hoeft te doen. Enfin. In ons tuintje ligt nog een hele berg oude bakstenen opgestapeld. 

Klus van morgen.

Deze moeten afgebikt worden, zodat we ze kunnen hergebruiken om de opening van het tuinhek mee dicht te metselen. (Denk leuke Toscaanse muur). Het plan was om een week zo’n afbikmachine te huren, zodat ik daar een paar dagen achter zou kunnen plaatnemen en monomaan die stenen schoon kan maken. 

Boels bellende bleek dat er maar vier van dit soort machines in Nederland zijn. Bij Boels weet niemand in welk filiaal. Hessel heeft geloof ik wel acht mensen gesproken. Maar het is gelukt: het apparaat is in Amsterdam West gearriveerd en we kunnen het morgenochtend ophalen. 
Dus, als u me morgen zoekt, dan weet u mij te vinden: midden in mijn levenswerk, het schoonmaken van 3000 bakstenen.

Rond 1600 was de laatste geul klaar. Wij moesten snel de auto naar de schoonmaakgarage brengen, dus de dag zat er op. Het is echt supergoed gedaan van Hessel! Morgen weer een dag.