Div

Frisse lucht

Vorige week was Hessel – net zoals half Nederland- ziek. Na een paar dagen in bed, besloot hij de overige dagen rustig aan te doen en buiten een wandeling te maken. Het was al heel erg lang niet meer voorgekomen om ‘zomaar’ door de stad te lopen. Ondertussen ging het denkproces over ons huis gewoon door, want overal zijn houten vloeren die bestudeerd moeten worden.

Gelukkig was hij op vrijdag een stuk beter, want hij had als verrassing voor mij bedacht dat we op mini-vakantie naar Ameland zouden gaan. Mijn voornemen voor dit jaar is namelijk om alle Waddeneilanden aan te doen. Het werd superweer dus we hadden er helemaal zin in. Eerst in de auto naar Holwerd. In de auto kwamen we tot de ontdekking dat we Holwerd alleen kenden van de boektitel “Hoe God verdween uit Holwerd” dat we allebei niet hebben gelezen. Dus hoe dat is gebeurd weten we niet, en of Holwerd er verdriet van heeft, daar ontvingen we ook geen aanwijzingen voor. We monsterden aan op de boot.

Ameland, daar komen we.

Het uitzicht beloofde veel goeds. De frisse lucht -iets wat we bij Makro vanwege een niet-functionerend luchtcirculatie systeem niet hebben- ook. Het was heerlijk. We zaten een uurtje op het dak van de boot en meerden uiteindelijk aan in Nes. Daar stonden onze fietsen al klaar en onze tassen gingen met de fietsenverhuur meneer mee in het busje.

In de avond aten we in het restaurant De Boerderij te Ballum. Nadat we van alles hadden besproken kwamen we toch uit op het huis… Wat is het geval.

Tegenover ons huis staat een winkel te koop -is inmiddels verkocht onder voorbehoud-. Hessel heeft op de foto’s op Funda gezien dat in die winkel hele mooie Engelse boekenkasten staan, met allemaal kleine glazen luikjes ervoor. Misschien goed voor naast onze open haard. Maar omdat we ook een beetje aan blijven hikken tegen de schets van Stock mbt de lange muur, kreeg Hessel opeens het idee dat die boekenkasten mogelijk geschikt zouden zijn voor de lange muur. In het restaurant zag zo’n boekenkast er namelijk heel gezellig uit.

Boekenkast in restaurant.

Zaterdagochtend waren we vroeg op om met de fiets naar het natuurgebied te gaan.

Zonsopgang in Ballum. Anton Piekachtig mooi…

(Toevoeging van Hessel: Je kunt wel zien dat Annie aan rust toe was. Deze zonsopgang is eigenlijk de zonsondergang van de avond ervoor. De schat is haar dag-nachtritme helemaal kwijtgeraakt bij de Makro)

Aan Ameland zit een soort ‘eeltknobbel’ van strand. Maar op de fiets bleek het al snel kouder dan verwacht, dus eerst afstappen in Hollum om handschoenen te kopen.

Handschoenen in Hollum

En een rondje te lopen om de bouwstijlen te bekijken. De ankers in de huizen zijn opgeleukt tot jaartallen.

Ankers met bouwjaren.

En we bekeken ook het voegwerk. In Ameland snijdt men een streep door het voegwerk. Weten we dat ook weer.

En er waren ook drie kerken. Zo beeldig. Met uitleg erbij.

Eenmaal op het strand aangekomen woei het heel erg. Het is zo gigantisch groot, dat het net lijkt alsof je op de maan bent. Ik filmde Hessel terwijl hij mij fotografeerde. Er was geen mens, enkel wind.

Duoregistratie in maanlandschap.

Het was geweldig. Ondertussen fantaseerden we of ik, als Hessel er niet meer zou zijn en ik Haarlem zou verkopen- een huisje zou kopen op Ameland om me daar in eenzaamheid te vestigen. Op Funda zag ik wel beeldige huisjes, maar vooralsnog denken we niet dat Ameland geschikt is. Het is heerlijk om er een weekend te zijn, maar niet voor altijd.

Via de vuurtoren gingen we terug naar huis.

Voor het slapen gaan nog even een rondje om alle sterren te zien. Het was impressive, de stilte, de helderheid, alles.

De volgende ochtend weer op de fiets…

Zondag gingen we weer op de fiets naar een ander strand. Het was nog steeds geweldig en we liepen het hele strand over.

Oorbescherming!

Onderweg naar niks. I love it.

Opvallend dat hier vooral dubbele schelpen zijn. Nog nooit zoveel gezien. Als sneeuwklokjes. De meesten heb ik mee naar huis genomen.

Dubbel schelpjes, alleen op Ameland..

Die middag zouden we paard gaan rijden op de manege tegenover ons hotel. Ik heb 1 x een paar geaaid en wil later, als we verhuisd zijn graag paardrijles nemen. Hessel heeft vroeger altijd Ijslandse ponies gereden, dus die weet wel ‘hoe het werkt’. Ik weet van niks maar de eigenaar van de manage zei dat dat geen probleem was. We boekten een tourtje. Wij dachten dat we met z’n twee├źn zouden zijn, met twee begeleidsters. Om een of andere reden verwacht je dan eerst even een half uurtje ‘inkomen’ en voelen hoe het is, voordat je door de duinen gaat lopen. Echter toen we op het afgesproken tijdstip bij de manege kwamen, stond er een klein groepje klaar. Die gingen allemaal het tourtje doen. Sommige mensen hadden echt rijkleding aan en konden het al. Ik kreeg het benauwd maar wilde het niet verpesten, want ik wilde het wel. Maar ik durfde niet. Het meisje uit de hotelreceptie had me even tevoren nog verteld dat haar paard op haar was gaan staan en ze tijdelijk verlamd was geweest. Dat hielp niet echt. Ik stapte wel op, maar toen ik bovenop het paard zat, zonder te weten hoe het werkte, sloeg de paniek toe. Moest ik echt een hele tour maken. Ik wist niet eens waar de aan en uit zat! Het was een heel lief paar daar niet van. Ik zei tegen Hessel dat ik dit niet ging doen en stapte af. Na even praten stapte ik nog een keer op. Maar toen de stoet zich in beweging zette wist ik het zeker: dit was too much voor mij. Het zweet liep van mijn rug. Ik voelde me ontzettend stom, maar dit moest ik niet doen.

Manmoedig betaalde ik alles en we liepen naar het dorpsplein. Hessel begreep dat dit allemaal te veel in een keer was. We gingen terug naar de manege om te vragen of ik even rustig in mijn eentje mocht wennen aan alles.

Anneke op paard. De blik verraadt alles…
En ik heb onder begeleiding van de Amelandse Jasmijn nog een klein rondje gelopen…

Daarna was het tijd om op te breken. De boot zou om 1700 vertrekken. Aangekomen bij de boot bleek die vanwege vertraging pas om 1730 te vertrekken, en we lazen op internet dat zelfs de Tweede Kamer zich met de afvaarttijden op Ameland aan het bemoeien is. Wij zagen al snel de logistieke fouten en mogelijk dat wij de minister een brief schrijven of wij even een weekje mogen om het op te lossen… Vooral Hessel ziet kansen…

De zon ging onder richting Holwerd

Aangekomen in Holwerd reden we naar Dokkum – het enige wat we daarvan wisten was “Bonifactius bij Dokkum vermoord” -en ook dat bleek een kanshebber te zijn om later te gaan wonen. Zo’n mooi stadje.

Dokkum.

En toen via het kunstwerk op de afsluitdijk naar huis. Ik zou willen dat alle lezers dit weekend mee waren. Ameland doet iets met je. Op naar Schiermonnikoog!

Heel fijne week allemaal! XA