Div, woonkamer

De lijstenmaker

Nou is iedereen wel steeds oeh en ah aan het roepen over die Polen, maar voordat je het weet zitten ze gewoon in je tuin een sigaretje te roken.

Nee, geef mij dan maar de Nederlandse Vaklieden. Neem nou bijvoorbeeld Jan V.

Wegens het openbare karakter van dit blog en om te voorkomen dat straks iedereen bij hem aan de deur staat te kloppen kunnen we helaas geen achternaam vermelden.

Jan V dus. Beeldend kunstenaar in de ruimste zin van het woord. Weet u de koe van de Melkunie nog? Werk van Jan. De kabouter die in een park in Haarlem woonde? Jan. Als we zeggen dat hij in het Rijksmuseum een eigen hoekje heeft, dan weet de echte kenner meteen genoeg. Jan V.

Jan komt met enige regelmaat gezellig op de koffie en had zich eens terloops laten ontvallen dat hij eventueel wel mogelijkheden zou zien om, als dat nodig zou zijn, een kooflijst voor ons plafond in eigen beheer na te maken.

De kooflijsten die er nog waren zagen er zo uit:

De lengte waarover we geen lijsten hadden, bij onze WC, was reuze groot

Gelukkig zei Jan meteen “ja”, toen ik het hem vroeg.

Het allerlaatste stukje lijst wat nog compleet was ging zorgvuldig verpakt naar zijn atelier

Daar heeft Jan het nagetekend op een stuk zink, en dat op de millimeter precies gefiguurzaagd. Nu had hij een zinken mal.

Van wat rondslingerend hout bouwde hij een soort glijbaan, waarover de mal heen en weer kon schuiven.

Op de foto hieronder zien we zowel de metalen mal voor de bovenkant, alsook een houten mal voor de onderkant van de lijst.

Jan vulde de bak met klei, en zorgde ervoor dat de houten mal daar soepel doorheen kon. De achterkant van de kooflijst had nu zijn vorm.

Toen alle voorbereidingen getroffen waren, kon het echte werk beginnen. Ik had nog een flinke zak Goldband gips in huis staan, daarmee werd de eerste lijst gemaakt. De kleibak werd met gips gevuld en Jan trok de metalen mal daar meermaals doorheen. Dat ging al aardig op een lijst lijken.

Jan was tevreden, maar zag nog verbeterpunten. De Goldband droogde behoorlijk ruw op.

Gelukkig had ik ook nog IsoColle in huis, een gladde gipslijm. Dat bracht Jan als toplaag aan, en waarachtig, het werd een prachtlijst.
Een paar dagen later heeft Jan de lijst uit zijn kleibed gehaald, oh dikke pech, de lijst brak doormidden. De Goldband was misschien toch te zacht van structuur, of de lijst was nog niet droog genoeg, we weten het niet. Gelukkig liet de breuk zich goed lijmen.

Nou had ik zelf al bij het stukadoren geëxperimenteerd met MP75 Diamant, een kneiterharde gipssoort. Daar heeft Jan een tweede lijst mee getrokken.

Gisteren was het zover. Ik kon de lijsten bij hem ophalen. Jan stofte nog even een keer extra de Diamant lijst af, en toen waren we reuze nieuwsgierig hoe deze lijst zich zou houden als hij uit de klei getrokken werd. Hij bleek perfect te zijn!

Voorzichtig legden we lijsten op de achterbank van onze C5. Ze mochten mee naar Amsterdam.

Vanochtend reed ik op kousenvoeten naar Haarlem. Terwijl de Polen lekker aan het stukadoren waren, maakte ik de eerste lijst, die kwetsbare van Goldband, op maat voor de hoek bij de WC. Netjes schuin een hoek er aan gezaagd, de kit erop, en hopsakee, de lijst paste perfect.

Daarna moest de Diamant lijst nog tegen het plafond. Een zware jongen van 130 centimeter lang. Ik vond het akelig spannend. Zou de kit het houden? Zou de lijst niet onverwacht in tweeën breken?
Niks van dat alles. Zuigend gleed hij op zijn plek. Heel even duwen en schuiven, nog even aangedrukt houden, en hij zat op zijn plaats.

Het was een van de spannendste klussen tot nu toe. Het resultaat is adembenemend. Een witkwast erover en het lijkt alsof deze doorgang altijd al zo geweest is.
De doorgang die we vanaf vandaag eerbiedig het poortje van Verburg gaan noemen.