Div

Annie draagt een steentje bij

Annie blijft me verbazen. Nadat ze eerst de hele woonkamermuur had afgeschuurd en in de stucprimer had gezet, om daarna zonder morren ook nog de keukenmuur kaal te bikken, was ze op zoek gegaan naar een nieuwe klus. Het liefst iets waar ze niet al teveel bij hoefde na te denken, wat lekker zwaar zou zijn en wat ze zonder mijn bemoeienissen zou kunnen uitvoeren.
Zou het kaalbikken van een paar duizend bakstenen misschien een klusje voor haar zijn?

In een vorig blog heeft ze zelf al beschreven hoe de eerste bakstenen dag verliep. Rommelig. De machine ging al na 30 stenen defect. Hij ging terug naar Boels, die hem zou repareren.
En waarachtig, maandagochtend stond hij alweer opgepoetst voor ons klaar.

We krijgen echt al handigheid in het vervoeren van die 80 kilo zware kolos.
Rond het middaguur nam Annie plaats achter de gereviseerde machine, sindsdien is ze er niet meer achter vandaan gekomen.

Wat kan die vrouw werken zeg. Dag, na dag, steen na steen ….

Ze is inmiddels al bijna klaar. Vermoedelijk morgen einde dag, en anders zeker vrijdagochtend denkt ze de laatste steen kaal te hebben.

Ze stopt nergens voor. Nou ja, tenzij het leuk bezoek is natuurlijk. Gisteren kwam haar moeder langs, en vandaag was Monique Lotsy er even.

“wat een beeldig hoofddoekje”

Vanuit de voorkamer hoorde ik ze samen uitgebreid het leven doornemen. Toen Monique na een tijdje weer vertrok, had ze de voordeur nog niet achter zich dichtgetrokken of de bikmachine in de tuin werd alweer opgestart. En doorrrr…

Wilt u geloven dat ik dit blogje schrijf nadat ik net een heel uitgebreide Ottolenghi maaltijd achter de kiezen heb? Kunt u raden wie dat gekookt heeft? Begrijpt u waarom ik al bijna zeven jaar zo enorm veel van Annie hou?